Ulicę Warszawską widać już na XVII-wiecznych planach miasta, już wtedy była główną ulicą Wyspy Spichrzów. W ciągu najbliższych lat ma zmienić się nie do poznania.
Autor: Ryszard Biel
Tak przynajmniej obiecują władze miasta. Z dostępnych źrodeł historycznych wiemy, że od 1321 roku na Wyspie Spichrzów istniały miejskie stajnie i wozownia, a w 1324 r. istniały już tutaj warsztaty szkutnicze. Jak twierdzą historycy, bardzo charakterystyczne dla średniowiecznych miast było to, by wydzielać ufortyfikowane miejsca, gdzie instalowano "zbiorowiska magazynów, placów składowych, stajni, smolarni, pakowni" (G. Bartnitzki).
Liczba spichlerzy w najlepszych latach elbląskiego handlu przekraczała dwie setki. Pierwsze spichrze pojawiły się na wyspie na początku XIV wieku, a pierwszy i jedyny do XVIII wieku żuraw portowy w 1364 roku. Oprócz spichlerzy na wyspie mieściła się także Giełda Kupiecka. To tam znajdowała się m.in. izba korcowa, gdzie przechowywano wzory miar. Tu także zbierali się kupcy, którzy szukali informacji handlowych i korzystnej okazji do ubicia targu.
W XVII wieku ulica Warszawska była zamknięta z jednej strony tzw. Bramą Promu, której nazwa pochodzi od staromiejskiego promu, który łączył brzegi rzeki Elbląg. Wspomniana Brama powstała w 1627 roku, kiedy też otoczono Wyspę Spichrzów fosą.
Od połowy XVI wieku ulica Warszawska stała się drogą wylotową na Malbork. Wtedy to z gruzów, które pozostały z zamku usypano groblę. Od 1773 r. Bramę nazywano Berlińską, wówczas też zapewne i ulicę zaczęto tak nazywać. Ze starej zabudowy nic już prawie nie zostało. Ostatnie spichrze, tzw. renesansowy i ryglowy z początku XIX wieku rozebrano po wojnie.
Po II wojnie światowej przy ul. Warszawskiej zaczęły powstawać zakłady przemysłowe, wśród nich m.in. Zakład Armatury Samochodowej (należący do warszawskiej FSO), Zakład Przemysłu Drzewnego czy też przedsiębiorstwa obsługujące rolnictwo. Wiele z tych zakładów nie przetrwało czasów transformacji ustrojowej, a w zajmowanych przez nie budynkach działalność zaczęły rozwijać inne, mniejsze firmy prywatne (hurtownie, składy materiałowe, zakłady produkcyjne), w wyniku czego ulica Warszawska zachowała swój przemysłowy charakter.
oprac. pk
Liczba spichlerzy w najlepszych latach elbląskiego handlu przekraczała dwie setki. Pierwsze spichrze pojawiły się na wyspie na początku XIV wieku, a pierwszy i jedyny do XVIII wieku żuraw portowy w 1364 roku. Oprócz spichlerzy na wyspie mieściła się także Giełda Kupiecka. To tam znajdowała się m.in. izba korcowa, gdzie przechowywano wzory miar. Tu także zbierali się kupcy, którzy szukali informacji handlowych i korzystnej okazji do ubicia targu.
W XVII wieku ulica Warszawska była zamknięta z jednej strony tzw. Bramą Promu, której nazwa pochodzi od staromiejskiego promu, który łączył brzegi rzeki Elbląg. Wspomniana Brama powstała w 1627 roku, kiedy też otoczono Wyspę Spichrzów fosą.
Od połowy XVI wieku ulica Warszawska stała się drogą wylotową na Malbork. Wtedy to z gruzów, które pozostały z zamku usypano groblę. Od 1773 r. Bramę nazywano Berlińską, wówczas też zapewne i ulicę zaczęto tak nazywać. Ze starej zabudowy nic już prawie nie zostało. Ostatnie spichrze, tzw. renesansowy i ryglowy z początku XIX wieku rozebrano po wojnie.
Po II wojnie światowej przy ul. Warszawskiej zaczęły powstawać zakłady przemysłowe, wśród nich m.in. Zakład Armatury Samochodowej (należący do warszawskiej FSO), Zakład Przemysłu Drzewnego czy też przedsiębiorstwa obsługujące rolnictwo. Wiele z tych zakładów nie przetrwało czasów transformacji ustrojowej, a w zajmowanych przez nie budynkach działalność zaczęły rozwijać inne, mniejsze firmy prywatne (hurtownie, składy materiałowe, zakłady produkcyjne), w wyniku czego ulica Warszawska zachowała swój przemysłowy charakter.
oprac. pk
Komentarze
0 
Dodaj swój komentarz