Ulica Michała Bałuckiego do 1945 r. nosiła nazwę Karlstrasse, być może od brzmienia czyjegoś nazwiska. Istniała już zapewne w średniowieczu, leżała bowiem w ciągu drogi prowadzącej od Bramy Pasłęckiej.
O samej ulicy nie ma zbyt wielu wzmianek w kronikach miasta. Z pewnością była ona jedną z części Przedmieście św. Jerzego, które obejmowało do połowy XIX wieku tereny wokół Joahinstrasse (obecnie 3 Maja), Petristrasse (Oboźna), Gros i Kleine Scheuenstrasse (Bałuckiego) Gross i Kleine Zahlenstrasse (Neonowa i Związku Jaszczurczego).
W 1867 roku na wysokości ulicy Związku Jaszczurczego, a więc tuż przy Bałuckiego, rozpoczęła się budowa Szpitala Diakonis, która była możliwa dzięki datkom i darowiznom wielu mieszkańców. Szpital był rozbudowywany do 1902 r., dzisiaj także mieści się tutaj szpital - tyle że prywatny.
Ulica Bałuckiego po II wojnie światowej zupełnie znikła z planów miasta. W latach 60. rozpoczęto pracę nad planami zagospodarowania tych terenów, wchodzących w skład Centrum-Wschód. Dopiero jednak w latach 90. w tym miejscu rozpoczął się boom inwestycyjny. Swoje bloki zaczęły budować spółdzielnia Parkowa, towarzystwo budowlane "Śródmieście" oraz w ostatnim czasie - Zakład Budowlany Mytych. W rezultacie powstała kolejna część pasażu handlowego, przybyło też kilkaset mieszkań, a Bałuckiego stała się naturalnym przedłużeniem deptaku przy ul. Hetmańskiej.
oprac. RG
Słowo o patronie
Michał Bałucki (1837-1901) był polskim powieściopisarzem i komediopisarzem. Mieszkał w Krakowie, był absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Debiutował jako poeta w 1859. Brał udział w pracy konspiracyjnej na terenie Galicji, za co trafił na rok do austriackiego więzienia. Po powrocie do Krakowa w latach 1867-1868 redagował pismo dla kobiet "Kalina", w latach 1869-1873 był kronikarzem "Kraju".
Jest m. in. autorem wiersza "Dla chleba", spopularyzowanego jako piosenka "Góralu, czy ci nie żal", autorem m. in. powieści "Przebudzenie", "Młodzi i starzy" oraz komedii "Sąsiedzi", "Grube ryby".
Osamotnienie, kłopoty pisarskie, liczne ataki krytyki pogłębiły jego depresję psychiczną i doprowadziły w 1901 r. do samobójstwa.
Na podst. www.univ.gda.pl
W 1867 roku na wysokości ulicy Związku Jaszczurczego, a więc tuż przy Bałuckiego, rozpoczęła się budowa Szpitala Diakonis, która była możliwa dzięki datkom i darowiznom wielu mieszkańców. Szpital był rozbudowywany do 1902 r., dzisiaj także mieści się tutaj szpital - tyle że prywatny.
Ulica Bałuckiego po II wojnie światowej zupełnie znikła z planów miasta. W latach 60. rozpoczęto pracę nad planami zagospodarowania tych terenów, wchodzących w skład Centrum-Wschód. Dopiero jednak w latach 90. w tym miejscu rozpoczął się boom inwestycyjny. Swoje bloki zaczęły budować spółdzielnia Parkowa, towarzystwo budowlane "Śródmieście" oraz w ostatnim czasie - Zakład Budowlany Mytych. W rezultacie powstała kolejna część pasażu handlowego, przybyło też kilkaset mieszkań, a Bałuckiego stała się naturalnym przedłużeniem deptaku przy ul. Hetmańskiej.
oprac. RG
Słowo o patronie
Michał Bałucki (1837-1901) był polskim powieściopisarzem i komediopisarzem. Mieszkał w Krakowie, był absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Debiutował jako poeta w 1859. Brał udział w pracy konspiracyjnej na terenie Galicji, za co trafił na rok do austriackiego więzienia. Po powrocie do Krakowa w latach 1867-1868 redagował pismo dla kobiet "Kalina", w latach 1869-1873 był kronikarzem "Kraju".
Jest m. in. autorem wiersza "Dla chleba", spopularyzowanego jako piosenka "Góralu, czy ci nie żal", autorem m. in. powieści "Przebudzenie", "Młodzi i starzy" oraz komedii "Sąsiedzi", "Grube ryby".
Osamotnienie, kłopoty pisarskie, liczne ataki krytyki pogłębiły jego depresję psychiczną i doprowadziły w 1901 r. do samobójstwa.
Na podst. www.univ.gda.pl
Komentarze
0 
Dodaj swój komentarz